"Jonathan skinął z aprobatą głową, poklepał psa i pociągnął długi łyk gorącego ponczu, który przygotował sobie właśnie na taką okazję. Prosty fakt, że na rzece byli ludzie przemoczeni bez wątpienia do nitki, sprawiał, iż poncz smakował bardziej ponczowo, a wełniana kurtka była przytulniejsza niż zwykle. Pomyślał, że najwyższy czas zapalić fajkę. Tak też zrobił. Wydmuchiwał dym, jakby chciał stworzyć zasłonę oddzielającą go od wiatru i deszczu. (...)
Jonathan robił sery. Znany był w mieście jako Mistrz Serowar albo po prostu serowar i nikogo to nie dziwiło. Za domem, mniej więcej w połowie drogi do gęstej linii zieleni na skraju lasu, mieściły się serowarnie: wędzarnia i dojrzewalnia. Kiedy Jonathan potrzebował trochę wędzonego sera, mówił: „idę do wędzarni”. Gdy potrzebował czegoś innego, ładnego kawałka cheddara lub sera z kminkiem, mówił: „idę po ser”.
- James P. Blaylock
